عطاى محض « 1 » و الّا چرا آن ياران ديگر را نشد كه قرين او بودند ، بعد از آن فضل و جزا همچون استارهء آتش 130 جست « 2 » اوّلش عطاست امّا چون پنبه نهادى و آن ستاره « 3 » را مىپرورى و افزون مىكنى و بعد « 4 » ازين فضل و جزاست آدمى اوّل وهلت خرد « 5 » و ضعيف است كه وَ خُلِقَ الْإِنْسانُ ضَعِيفاً « * » امّا « 6 » چون آتش « 7 » ضعيف را پروريد « 8 » عالمى شود و جهانى را « 9 » بسوزد و آن آتش خرد بزرگ و عظيم شود كه إِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ « * * » گفتم مولانا شما را قوى دوست مىدارد فرمود كه نى آمدن من به قدر دوستى است و نى گفتن « 10 » آنچه مىآيد مىگويم اگر خدا خواهد اين اندك سخن را نافع گرداند و آن را « 11 » در اندرون سينه شما قايم دارد و نفع‌هاى عظيم كند و اگر نخواهد صد هزار سخن گفته گير هيچ در دل قرار نگيرد هم بگذرد و فراموش شود همچنان‌كه استارهء آتش بر جامهء سوخته افتاد اگر حق خواهد همان يك ستاره بگيرد و بزرگ شود و اگر نخواهد صد ستاره بدان سوخته رسد و نماند و هيچ اثر نكند . وَ لِلَّهِ جُنُودُ السَّماواتِ « 12 » . « * * * » اين سخن‌ها سپاه حقّند . قلع‌ها را به دستورى حق باز كنند و بگيرند . اگر بفرمايد چندين هزار سوار را كه برويد به فلان قلعه روى بنماييد امّا مگيريد ، چنين كنند و اگر يك سوار را بفرمايد كه بگير آن قلعه را همان يك سوار در را باز كند و بگيرد . پشه‌اى را بر نمرود گمارد و هلاكش كند « 13 » . چنانك مىگويد 131 استوى عند المعارف الدّانق و الدّينار و الأسد و الهرّة كه اگر حق تعالى بركت دهد دانقى « 14 » كار هزار دينار كند و افزون و اگر از هزار دينار بركت برگيرد كار دانگى « 15 » نكند . و همچنين

--> ( 1 ) . ح : محض است ( 2 ) . ح : كه استاره آتش كه جست - در متن كه حقّ است و در حاشيه به خط متن ، كه جست ( 3 ) . ح : استاره ( 4 ) . بعد از اين ح ( واو عطف را ندارد ) ( 5 ) . ح : خرد است و ضعيف ( * ) سورهء نساء آيهء 28 ( 6 ) . ح : افزوده همچنان‌كه اول از آهن و سنگ در جامه سوخته استاره بجهد اول ضعيف است كه خُلِقَ الْإِنْسانُ ضَعِيفاً امّا ( 7 ) . ح : آن آتش ( 8 ) . ح : بپرورند ( 9 ) . ح : و جهان را ( * * ) سورهء قلم آيهء 4 ( 10 ) . ح : و نى گفتن من ( 11 ) . ح : و اين را ( 12 ) . ح : السموات و الارض ( * * * ) سورهء الفتح آيهء 4 ( 13 ) . ح : هلاكش كند ( بىواو عطف ) ( 14 ) . ح : در دانقى ( 15 ) . ح : دانقى